I am Frank ตัวผมนะหน้าตางั้นๆละ ไม่มีอะไรมาก ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้นละ หุหุ อ้อ..ลืมไป ชื่อผมนะแฟรงค์ ส่วนสมญานามแห่งความภูมิใจของเพื่อนตัวแสบทั้งหลาย อย่ารู้เลย มันไม่ดีต่อตัวผม และสุขภาพจิตคุณ อิอิ ผมรักใครรักจริงนะ แต่แม่งไม่มีใครให้ รัก เอาน่าอย่าพึงเครียด คุณก็รู้ว่าผมดีเกินไป เอิ๊กๆ สิ่งที่ผมชอบมากก็คือการทำอะไรเพื่อคน อื่น ( สมัยหน้าจะลง ส.ส. ) แต่บ้างครั้งมันก็รู้สึกแปลกๆอยู่เหมือนกัน เอะ งง ผมมีหมา ตัวนึง ซื้อมาจากงานเกษตรแฟร์ ตอนอยู่ปี 4 เลยตั้งชื่อว่า senior พันธุ์ ปั๊ค ครับ น่า เกลียดดี ( เพื่อนผมว่างั้นนะ ) ผมเป็นคนต่างจังหวัดโดยกำเนิด แต่ ผกผันมาเป็นคน กรุงเทพ โดยกรรมเวร หุหุ เพราะต้อง มาเรียน ที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ (คุณคงคิดว่าที่ผมเรียน ที่นี่ เพราะ ENT ไม่ติด คุณ.....คิดถูก ) คณะนิติศาสตร์ ผมเรียนจบ ภายใน 4ปี (เหมือนจะเก่ง )ตอนนี้ผมยังไม่ได้ทำงาน เพราะ เรียนต่อ เนติบัณฑิต อยู่ ไงก็ เป็นกำลังใจให้ผมด้วยละกันนะ ผมเป็นที่ปรึกษาชั้นดี แต่ เรื่องตัวเองผมไม่ค่อยปรึกษาใคร ( ไม่ดีเลยเนอะคุณว่าไหม ) ผมเป็นคนไม่ชอบใช้กำลัง แต่ชอบใช้ปัญญาและวาจามากกว่า ผมอารมณ์ร้อน แต่ระเบิดยาก และไม่อยากระเบิด เพราะ มันจะทำให้ผมดูเป็นคนบ้า (จริงจังไปมะ )ผมแคร์ทุกคน และความรู้สึกอ่อนไหวมาก ถ้าผม โกรธ มี2 ทางที่คุณควรทำ คือ 1 ขอโทษผม หรือไม่ก็ 2 ปล่อยผมไว้สักพัก เดี๋ยวผมหายเอง ถึงแม้ ผมจะน้อยใจ แต่ผม รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ผมควรทำ ผมรักอิสระ แต่เมื่อต้องอยู่ในกรอบผมก็ทำ ได้ไม่ขัดข้องเช่นกัน ผมยอมได้เสมอกับคนที่ผมรัก ผมมีความเป็นผู้นำสูงมาก แต่ผมก็ยอม เป็นผู้ตามเช่นกันในบางขณะ ที่สมควร ผมอาจไม่ใช่เพื่อนที่ดี สำหรับพวกคุณ แต่พวกคุณคือ เพื่อนที่ดีสำหรับผม ก็พอแล้ว ผมยอมถูกเอาเปรียบบ่อยๆ แต่ผมไม่เคยเอาเปรียบใคร สุดท้าย ผมหวังว่าผมคงเป็นเพื่อนที่ดีของคุณนะครับ ....Your Friend Your Frank....

รักกันครั้งหนึ่ง คิดถึงตลอดไป - เต้ วิทย์สรัช

ไม่แสวงหาแล้วจะเจอได้อย่างไร


นักธุรกิจหนุ่มใหญ่คนหนึ่งมัวยุ่งกับงานที่รัดตัวจนไม่มีเวลาดูแลตัวเองเท่าไหร่นัก ในวันหยุดวันหนึ่งเขามองดูตัวเองในกระจกเห็นผมที่เริ่มยาวและหนวดที่เริ่มไม่เป็นทรงของตัวเอง จึงคิดในใจว่าได้เวลาต้องไปตัดผมแล้ว เขาก็ออกจากบ้านตรงไปยังร้านตัดผมทันที

ขณะที่ช่างตัดผมและแต่งหนวดให้นั้น ช่างก็ชวนคุยเรื่องต่างๆไปเรื่อย แต่ไม่รู้ไปยังไงมายังไงสุดท้ายลงเอยด้วยเรื่องพระเจ้าได้ ช่างตัดผมพูดว่า "ผมไม่เชื่อว่าพระเจ้ามีจริง"

"ทำไมล่ะ?" นักธุรกิจถาม

"ก็...ง่ายๆเลยนะ คุณลองออกไปข้างนอกโน่นแล้วคุณจะรู้ว่าไม่มีพระเจ้า อ่ะ...ถ้ามีพระเจ้าจริงนะ บอกผมหน่อย ทำไมถึงมีคนเจ็บป่วยมากมายขนาดนี้? ทำไมมีเด็กกำพร้า เด็กถูกทอดทิ้งเต็มบ้านเต็มเมืองอย่างนี้? ถ้าพระเจ้ามีจริงก็จะต้องไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีความทุกข์ทรมาน ผมนึกไม่ออกว่าพระเจ้าที่ใครๆบอกว่าเป็นพระเจ้าแห่งความรักจะให้เกิดสิ่งเหล่านี้ได้ยังไง?"

นักธุรกิจผู้นี้ก็นิ่งคิดในใจว่าจะตอบอย่างไรดี แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจไม่พูดอะไร เนื่องจากเกรงว่าจะกลายเป็นเหตุให้เกิดการทุ่มเถียงกัน

เมื่อช่างได้ตัดผมและแต่งหนวดให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว นักธุรกิจผู้นี้ก็จ่ายเงินแล้วตั้งใจว่าจะตรงกลับบ้านเลย แต่ขณะที่ยังยืนอยู่หน้าร้านเขาก็เห็นชายคนหนึ่งผมยาวรุงรัง หนวดเครายาวเฟิ้ม ดูไม่สะอาดสะอ้านเอาซะเลย นักธุรกิจผู้นี้ก็กลับเข้าไปในร้านแล้วพูดกับช่างตัดผมว่า "คุณรู้อะไรมั้ย? ช่างตัดผมไม่มีจริงหรอก"

ช่างตัดผมงง "ทำไมพูดอย่างงั้นล่ะ ก็ผมนี่ไง! แล้วผมก็เพิ่งจะตัดผมแล้วก็แต่งหนวดให้คุณเมื่อกี๊นี่เอง"

นักธุรกิจพูดต่อ "ไม่หรอก ไม่มีช่างตัดผมจริงหรอก เพราะถ้าช่างตัดผมมีจริง ก็จะต้องไม่มีคนผมยาว หนวดเครายาวรุงรัง ดูอย่างผู้ชายคนที่อยู่ข้างนอกนั่นสิ"

ช่างตัดผมมองไปที่ชายคนนั้นแล้วพูดว่า "โห...แต่ยังไงก็ตาม ช่างตัดผมมีจริงๆ! ก็คนเหล่านั้นเขาไม่ได้มาให้ผมตัดให้นี่"

"ถูกต้อง!" นักธุรกิจตอบอย่างมั่นใจ "ประเด็นอยู่ตรงนั้นแหละ! พระเจ้าก็มีอยู่จริง! แต่คนไม่มาหาพระองค์ ไม่แสวงหาพระองค์ โลกจึงมีความเจ็บปวดทรมานมากมายขนาดนี้"

เสียงหงส์ไม่มีวันออกจากปากกาฉันใด คำพูดน่าพิศมัยก็มิมีวันออกจากสันดานคนฉันนั้น ( คมโคตรๆ คิดเองนะเนี้ย )