มีคนเคยบอกว่า... ชีวิตคือการเดินทาง
ที่ต้องเรียนรู้อย่างไม่มีวันสิ้นสุด
เเต่ละวันเราก้าวไปบนเส้นทาง ที่เราเลือกที่จะเดินและเลือกที่จะเป็น
โดยไม่มีใครรู้ว่า ทางข้างหน้าจะเป็นยังไง
คงไม่มีใครอยากให้มันผิดพลาด
อยากให้หนทางของเรานั้นสวยงามไปในเเบบที่เราคิด
บางวันเราก้าวเดินอย่างรวดเร็ว เร็วจนเเทบจะวิ่งด้วยความเชื่อมั่น
บางวันใจดวงเดิมของเรามันก็กลับฝ่อ เราเเทบจะหยุดนิ่ง หมดเเรง
ไม่เข้าใจกับหลายๆสิ่งที่ไม่ได้คาดคิดเอาไว้
บางวันเราจึงขอเดินให้ช้าลงอีกซักนิด เพื่อที่จะได้มีเวลาคิดทบทวน
หรือชื่นชมทิวทัศน์ข้างทางบ้าง
จนบางทีก็มารู้ตัวว่า เราอาจจะไปผิดทางด้วยซ้ำ
หรือสงสัยว่า ตัวเองกำลังหลงทางอยู่หรือเปล่า
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า เราจะไม่ได้เจอกับทางออก
เพราะอย่างน้อย เราก็ได้ลองไปในที่ที่ไม่เคยไป
หรือเราอาจจะกำลังไปในที่ที่ไกลกว่าเดิมก็ได้
หากชีวิตคือการเดินทางจริงๆ
เมื่อมีเริ่มต้น ก็ต้องมีจุดหมายปลายทาง
และมีทางออกให้กับทุกเส้นทางเสมอ
ให้เวลากับหนทาง เเล้วมันจะพาเราไปเจอกับเรื่องใหม่ๆ
และเเม้บางครั้ง...
หนทางจะพาเราย้อนกลับมาเจอเรื่องเดิมๆอย่างหนีไม่พ้น
เราอาจจะต้องหัวเราะ เเละร้องไห้ไปอีกซักกี่ครั้ง...ก็ไม่เป็นไรหรอก
เพราะทุกขณะที่ผ่านไป เรากำลังได้บทเรียนเพิ่มขึ้นมา
เเละจงทำความรู้จัก กับความรู้สึกตัวเองให้มากขึ้น
ให้ตัวเองได้ลองทำ... แล้วทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี